Kluczowe decyzje

Bestsellerowa autobiografia byłego prezydenta USA George’a W. Busha. W swojej zaskakująco szczerej relacji Bush opisuje najważniejsze podjęte przez siebie decyzje i analizuje krytyczne momenty, które miały decydujący wpływ zarówno na jego prezydenturę, jak i na życie osobiste.

"Kluczowe decyzje" pokazują George'a W. Busha w przeddzień wyborów 2000 roku, w jego teksańskiej rezydencji, gdy był jeszcze gubernatorem stanu, na pokładzie prezydenckiego samolotu Air Force One podczas wstrząsających
wydarzeń pamiętnego 11 września 2001 r., w jego centrum dowodzenia przed rozpoczęciem ofensywy w Iraku, a także „za kulisami”, w Białym Domu, podczas podejmowania różnych ważkich decyzji.
Z książki dowiadujemy się m.in., co spowodowało, że przestał pić, i jak odnalazł swoją drogę do wiary chrześcijańskiej, jak wyglądały jego relacje z żoną, córkami i rodzicami, jak udawało mu się przełamywać lody w kontaktach z przywódcami innych państw i dlaczego najgorsze chwile jego prezydentury to te, gdy oskarżano go o uprzedzenia rasowe podczas walki ze skutkami huraganu „Katrina”.
W swojej autobiografii Bush przyznaje się do błędów popełnionych podczas prowadzenia wojny w Iraku, opowiada o swoich obawach, że Irak może stać się drugim Wietnamem, ale pociągającym za sobą o wiele większe koszty, i o tym, jak wielkim jego marzeniem było postawienie Osamy bin Ladena przed sądem.

"Kluczowe decyzje" zaskoczą zarówno zwolenników, jak i krytyków George’a W. Busha. Zmieniają bowiem ocenę jednego z najbardziej brzemiennych w skutki okresów Ameryki oraz człowieka będącego w centrum tych wydarzeń. Książka, która w USA ukazała się 9 listopada 2010 roku, natychmiast stała się bestsellerem. Na szczycie zestawienia „New York Timesa” pozostawała pięć tygodni, osiągając sprzedaż 2,6 mln egzemplarzy.

Fragmenty książki:

"W drodze z samochodu do sali szkolnej Karl Rove powiedział, że w World Trade Center uderzył samolot. Wydało mi się to dziwne. Wyobraziłem sobie niewielki śmigłowiec, który całkowicie stracił orientację i zboczył z kursu. Później zadzwoniła Condi. Rozmawiałem z nią z bezpiecznego telefonu znajdującego się w jednej z klas, którą na czas mojej podróży przerobiono na centrum komunikacji z personelem Białego Domu. Przekazała mi, że samolot, który uderzył w WTC, wcale nie był małą awionetką, tylko pasażerskim odrzutowcem. (...)"

"Gdybym nie zezwolił na podtapianie dowódców Al-Kaidy, musiałbym pogodzić się z większym ryzykiem kolejnego zamachu. A po 11 września nie zamierzałem takiego ryzyka podejmować. Bez wątpienia była to poważna i ciężka procedura, ale eksperci medyczni zapewniali, że nie powoduje trwałych szkód. (...)" 

Patronat medialny: Polskie Radio Program I, Wirtualna Polska, „Focus Historia”,„Gość Niedzielny”